Ik? Me?

Ik ben Arnout Visser. Ik ben vormvinder, met een liefde voor glas. Dit is mijn zelfportret.

Jij ziet jezelf. In het spiegelende glas verschijnt jouw gezicht naast het mijne. Soms scherp, soms vervormd. Je kunt om het beeld heen lopen en zoeken naar jezelf, naar de spiegeling waar je het mooist, grappigst of meest herkenbaar verschijnt.

Ik kijk naar jou. Jij kijkt naar mij.

Waar eindig ik en waar begin jij?

Wanneer zie ik mezelf, en wanneer word ik onderdeel van iets groters?

Ik kon dit beeld niet alleen maken. Glasblazen en glas bewerken zijn processen waarin meerdere mensen elkaar nodig hebben. Ieder met een eigen rol, kennis en verantwoordelijkheid. Pas bij intensief samenwerken ontstaat iets.

Wij leven ook niet los van elkaar. Wat ik doe heeft gevolgen voor jou, wat jij doet voor mij. Daarom moeten we ons afvragen waar onze eigen verantwoordelijkheid begint en eindigt. Wat kan ik zelf veranderen? Waar kan jij het verschil maken? Voor welke problemen zijn we op elkaar aangewezen? Sommige uitdagingen zijn groter dan het individu alleen. Alleen door verantwoordelijkheid te nemen én samen te werken, kunnen we er iets aan veranderen.

Wij staan nooit alleen. Dit beeld is daarom niet alleen een zelfportret. Het is ook een uitnodiging om jezelf erin te herkennen. Niet alleen als individu, maar als onderdeel van een groter geheel.

Kijk naar het beeld. Kijk naar jezelf. Kijk naar mij.

En vraag je af:

Ben ik dat? Ik? 

I am Arnout Visser. I am a form-finder, with a love for glass. This is my self-portrait.

You see yourself. In the reflective glass, your face appears alongside mine. Sometimes sharp, sometimes distorted. You can walk around the image, searching for yourself. To find the reflection in which you appear most beautiful, funniest, or most recognisable.

I look at you. You look at me.

Where do I end and where do you begin?

When do I see myself, and when do I become part of something greater?

I could not create this image alone. Glassblowing and glassworking are processes in which several people depend on one another. Each with their own role, knowledge, and responsibility. It is only through intensive collaboration that something comes into being.

We, too, do not live independently of one another. What I do affects you, and what you do affects me. That is why we must ask ourselves where our own responsibility begins and ends. What can I change myself? Where can you make a difference? Which problems can we only address together? Some challenges are greater than any individual can face alone. Only by taking responsibility and working together can we bring about change.

We are never truly alone. This image is therefore not only a self-portrait. It is also an invitation to recognise yourself in it. Not only as an individual, but as part of something greater.

Look at the image. Look at yourself. Look at me.

And ask yourself:

Is that me? Me?